Ik heb er zin in, het is lente: Mijn seizoen! Het seizoen waarin ik jarig ben en ik goede voornemens heb. Het seizoen waarin ik vaak vrolijk ben en ik zoveel mogelijk van het leven geniet!

Laat ik nu maar even alles uitleggen: Ik ga zulke leuke dingen doen met vriendinnen dat ik het gewoon eventjes moest delen met iedereen. Zo ga ik om te beginnen aan het joggen met een vriendin van me! Heerlijk, en met een super handig programma waarbij je een soort belgische personal trainer hebt die je verteld wanneer je hoe hard moet rennen om zo je conditie op te bouwen.. Dat gaan wij dus eens even lekker uittesten in het zonnetje!

Fotohokjes en met wildvreemde knuffelen hoort bij ons andere geweldige plan: WINKELEN!!(waar we hebben besloten een ontzettend lekkere jongen om de hals te vliegen, te knuffelen en te vragen of hij met ons op de foto wil! Wij, gek? Nee natuurlijk niet!) Dat alles gevolgd door pizza maken en ijs eten, het gaat een echt meidenweekend worden en tot slot gaan we nog een hele dag foto’s maken op locatie: het wordt gaaaf!

Daarnaast is mij iets heel cools overkomen, ik ben gevraagd of ik model wilde staan! Geloof je dat? Ik!!! Ik vind het geweldig leuk, ze gebruikt mij als visagiemodel voor haar portofolio. Ik heb gezegd het een keer te doen en ik zie er erg naar uit. Nu wil ze dat ik ook nog haar eindshoot doe (dat is echt een complete shoot, niet alleen perfecte visagie maar ook met kapster en iemand die mijn kleding regelt en een professionele fotograaf, daar zeg ik nog geen nee tegen.. Ik vrees alleen dat het niet mag) Maar ik heb er wel zin in :D

Liefs Ingrid

Al een maand of twee ben ik de regen en de donkere lucht ontzettend zat. Het was tijd voor de zon en de daarbijhorende geweldig jurkjes, rokjes, shirtjes en natuurlijk de zonnebrillen…

Mama kwam thuis, ze had boodschappen gedaan. Aangezien ik zo’n sociale dochter ben :P hielp ik haar natuurlijk gelijk met de boodschappen uitruimen, wel jammer dat dit niet buiten kon. Ik laadde de krat uit en vond zoveel lekkers, aardbijen, bananen, sap en ga zo maar door. Heerlijk maar toch gezond dus. Ik pakte wat aardbijen en stukjes banaan en nam natuurlijk ook wat drinken. Weer ging ik naar mijn relaxte plekje in de zon terug. Ik leerde mijn Frans en belde nog een half uurtje met een vriendin over de uitwisseling die komen gaat. (Dat is een heel ander verhaal wat nog wel ooit komt)

Het was toch best hard werken, de zon verzachtte mijn moeilijke proefwerkweek alleen maar een beetje. Op een gegeven moment was ik dus aardig moe en ging ik eventjes lekker liggen.  (dit overigens pas om half 5 terwijl ik al om half 12 was begonnen met het leren).
Toen weer begonnen en het leren afgemaakt, daarna etenstijd.

Heel veel liefs,

Een lichtgekleurde Ingrid

Zo, daar zit ik dan weer! Heerlijk achter mijn computertje, niet met school bezig maar gewoon lekker een logje aan het schrijven. Nu is de grote vraag natuurlijk, waarover in godsnaam? Over groeien. Niet qua lengte, want al vanaf de 1^e klas vond mijn 1.81 lange lichaam zichzelf lang genoeg. Nou geloof me, daar was ik het helemaal mee eens!

Maar qua innerlijk. Ik ben namelijk ouder geworden, dat merk ik echt aan mezelf.

Gistermiddag liep ik een jongen tegen het lijf die ik al lang niet meer gezien had, hij en ik was echt haat en nijd. Hij deed niet anders dan mij pesten en ik had er de grootste lol aan hem vervolgens weer uit te lullen. Maar ik zal niet liegen, hij deed me pijn.
Toen ik hem gister zag zei hij op een toon waarvan hij wist dat ik het zou verstaan: “Die is nog steeds lelijk” In eerste instantie dacht ik: “auch”. Dat duurde echter maar heel kort, ik zag hem staan… en besloot dat ik hem zielig vond. Ik had namelijk in de laatste jaren geleerd dat ik misschien niet de allermooiste was, maar ik was mezelf en straalde geluk uit. Wat hij zei deed me niets, hélémaal niets. Zijn vrienden keken mij namelijk gelijk goedkeurend aan, ze lachte niet om de opmerking die hun vriend had gemaakt en gaven hem ook niet volmondig gelijk. (wat vroeger trouwens vaak zat wel gebeurde)

Hallooo!!   

Zo die is vrolijk hè? Nou, daar heb ik een heel goede reden voor: Gisteren ochtend stond ik op, me er niet bewust van welke dag het was. Ik trok mijn badjas aan, wandelde de trap af en opende de deur naar de berging. Deze was overgoten met het mooie zonlicht van buiten. Ik sloot mijn ogen en genoot even van de zon, toen ik de slaap uit mijn ogen wreef en naar de mooie zonnige tuin keek besefte ik het: Vandaag was míjn dag! Van mij, van mij alleen. Egoïstisch? Ja absoluut, maar wie mij kent weet dat dat niets voor mij is.. maar vandaag mocht ik genieten, want vandaag ging ik naar iets wat mijn ding is: Sara Kroos. Ik ben er altijd voor andere, ik doe wat andere van mij verlangen. Vandaag niet, vandaag is van mij! Ik pakte wat te eten, zakte onderuit op de bank en at rustig mijn boterham op. Vervolgens liep ik naar de kamer van mijn ouders en wekte hen, ons mam zou met mij mee gaan vanmiddag. Ik maakte me klaar en had er zin in, buiten bleef de zon maar heerlijk schijnen.. tijd om te genieten! Het reizen met de trein ging perfect en we waren lekker op tijd in de stad die lichtgeel was van de zon en die bezaaid was met vrolijke mensen omdat het eindelijk lente zou worden. Eenmaal daar hadden wij trek en dorst. We liepen wat leuke winkeltjes in en vonden het perfecte terrasje, te midden van een prachtig plein stonden 3 tafeltjes, daar gingen we zitten en genoten we van een heerlijk broodje terwijl de zon onze huid zachtjes leek te strelen. Vervolgens waren we er weer klaar voor, shop till you drop! Ik vond zoveel leuke dingetjes en dacht voor een keertje niet aan mijn geld, ik was hier zo aan toe! Toen de winkels sloten was ik 7 shirtjes en 2 riemen rijker en dat voor maar een euro of 90! Ik voelde me geweldig en het was ontzettend gezellig met mam. Vervolgens zochten we een eetplaatsje, wat moeilijker bleek dan we hadden verwacht. Uiteindelijk vonden we toch iets leuks en bestelde we wat. (Dat kwam een man ons overigens heel leuk brengen: "Alstublief, voor 2 ontzettend mooie dames!" lief hè?) We genoten van ons eten en praatte gezellig heel wat af. Toen we toch maar eens opstonden zagen we dat we nog heel lang zouden moeten wachten bij het theater en gingen toch nog maar ergens wat drinken. Daar hoorden we ineens iemand heel hard lachen: Sara!! Vanaf dat moment had ik er nog meer zin in. Ik kreeg super lieve smsjes van vriendinnen met teksten als: “Meid, geniet ervan vanavond. Je verdient het echt J” Dat was dus zachts gezegd heel lief van ze. Ik had er inmiddels heel veel zin in en ging enthousiast naar het Theater. Ik zat op de 3^e rij en kon dus erg goed zien. Sara kwam het toneel op. Helemaal gekleed in het maagdelijk wit, zo mooi! Ze begon te zingen, een van de liedjes waar ik altijd zoveel troost aan heb. Alles wat ik kon denken was: Dit is wat ik al zo lang wil, wat klinkt ze mooi, wat is ze puur in het echt! Ik dacht aan al het verdriet dat op mijn schouders had gerust en met iedere klank werd de pijn lichter. Ik vond het zo mooi, het deed iets met me. Naast mij zat mijn moeder en alsof ze voelde wat ik dacht pakte ze mijn hand. Ik voelde me zo intens gelukkig en mijn ogen vulde zich met tranen, hoe erg ik ook mijn best deed om niet te huilen: het gebeurde toch! Vervolgens begon ze te praten, ik veegde mijn tranen af om vervolgens helemaal dubbel te liggen van het lachen! Wat is dat een geweldige vrouw, en wat heb ik genoten! Sara vertelde over het kistje dat iedereen had: een kistje waar de meest lugubere, raarste en ziekste geheimen in zaten. Iedereen had dingen die je niemand wilde vertellen. Zij wilde dat kistje openen en kijken wat er in dat doosje zat (dat is toch ook mooi? Dán ken je iemand echt!) Ze vertelde ook over het beest, dat je hem in de ogen moest kijken en een naam geven. Dan is het beest niet meer eng, dan kun je er zelfs bevriend mee worden. Krop niet alles op, laat jezelf gaan zodat je niet later ontploft. Ik doe Sara tekort terwijl ik dit vertel, je moet dit voelen en je moet dit zien! Sara was in alles mooi, haar teksten die tegelijkertijd ook grof en hilarisch waren maar ook zijzelf. Wat een lef zeg: Zomaar voor een groot publiek jezelf ontbloten of gewoon alle spanningen eruitlaten, letterlijk schreeuwen en zachtjes zingen. Ze liet zichzelf gaan en alle emoties kwamen eruit, Sara huilde zelfs en niemand nam het haar kwalijk. Ook toen moest ik zelf ook een weer huilen hoor, wat goed is zij. Naderhand nog een cd gekocht en even met Sara op de foto geweest, ik heb haar ook nog bedankt. Ik had eigenlijk nog wat meer tegen haar willen zeggen, maar ze leek vrij moe en ziekjes (ze was erg bleek, ze had laatst ook een auto-ongeluk gehad maar sterk als ze is ging ze gewoon door). Het was ook niet belangrijk, ik heb zoo erg genoten, dit neemt níemand mij ooit meer af! Dit betekende zoveel voor mij, het heeft pijn verlicht en het heeft mij een soort rust gegeven. Ik heb letterlijk gehuild en gelachen. Toen het afgelopen was, was ik wel wat verdrietig. Maar niemand neemt mij meer af wat ik gister heb meegemaakt. Eenmaal thuis stopte ik de cd in de cd speler en zette de muziek heel zachtjes aan, ik ging in bed liggen en sliep binnen enkele minuten. Ik droomde de mooiste dromen genoot zelfs in mijn slaap nog na. Dit weekend ben ik echt gelukkig: Gister was van mij!

(Een intens gelukkige) Ingrid

Lekker optimistisch hè? En dat voor een doordeweekse dag! Dat moest gewoon even gezegd worden, echt. Soms vind ik namelijk van mezelf dat ik teveel zeur en ik ben dan nog vrij optimistisch. Mensen klagen zo vaak, maar juichen het leven nooit toe als het eens een keer geweldig gaat! Nou, dat ga ik nu dus doen. Het gaat namelijk geweldig, mensen zijn fijn en mooi en leuk en gewoon... Geweldig! *haha* ik las net deze inleiding terug en ik besef dat ik net verliefd lijk. Laat ik dat idee gelijk van de wereld brengen, dat is helaas niet waar. Ik ben gewoon vrolijk en dankbaar. Waarvoor? Nou, school is het niet (die 3 van vanochtend was eerlijk gezegd wel een beetje deprimerend, dus toch maar een klein beetje zeuren dan!) Maar voor de rest gaat het prima.  Ik kwam thuis van school en werd vrolijk begroet door mijn moeder en zus, ons mam bezig met het eten en mijn zus aan het computeren. Ik pakte wat te eten, ging even voor de televisie zitten om vervolgens naar boven te gaan en aan mijn huiswerk te beginnen. Toen ik na 5 minuten huiswerk al weer afgeleid werd besloot ik mijn telefoon inbox te lezen en besefte dat ik de liefste vriendinnen heb die iemand zich maar voor kan stellen en dat ik echt van ze houdt! Haha, life rocks xD echt, soms moet je gewoon lachen! Lach eens gewoon? Serieus: mensen, zo moeilijk is het niet! Denk aan iets leuks en geniet. Natuurlijk moet je ook lekker uithuilen en wees alsjeblieft zo af en toe zo chagrijnig als je maar wezen kunt, wordt eens lekker boos op me als je daar zin in hebt. Zie die put waar je in kunt vallen als het verkeerd gaat, maar zie aan de andere kant ook de handen die jou weer uit die put zullen sleuren of je het nu wilt of niet! Zie het slechte alsjeblieft, dat kan geen kwaad. Maar zie niet alleen het slechte. Géniet mensen, echt... leer te genieten!
Ik heb zat om chagrijnig over te zijn hoor, net als ieder ander. Maar ik gun mezelf soms wat tijd om lekker uren uit te huilen en vervolgens weer verder te kunnen, dat duurt even voor je dat leert hoor, maar het is een van de meest belangrijke dingen om jezelf gelukkig te zijn. Zie je leven als een lijn, je kunt een saaie rechte lijn hebben: Onder het gemiddelde of precies op het gemiddelde ( en dat laatste betekend gewoon een uh, leuk leven)
Of je hebt een lijn die alle kanten opgaat: Onder het gemiddelde, recht door het gemiddelde heen richting de allerhoogste top, namelijk puur geluk! Wie het slechtste kent, geniet des te meer van het mooie! Zoek het ongeluk niet op, maar zoek de risico’s wel op... Risico’s zijn niet voor niets risico’s het is een verandering die positief óf negatief kan uitpakken. Nou, prima toch? Dan gaat het maar even slecht, daar kom je wel overheen samen met je geliefden. (dat klinkt harder dan ik het bedoel, dat proces is zwaar en kut… Maar ik weet dat jíj sterk bent en dat het je lukt) Door risico’s te nemen maak je zelfs geliefden, je leert nieuwe mensen kennen. Stel jezelf voor hen open: Hoi!! Dit ben ik, zie je mij? Ja, natuurlijk zie je mij, ik sta hier, recht voor je… Kleed me uit en zie me helemaal. Een risico, je laat je bloot en puur zien. Mensen kunnen je uitkleden, je kleren meenemen en je kwetsen doordat jij je open stelt. Dat is mogelijkheid 1) de negatieve, waarbij je gekwetst wordt maar er wel achterkomt dat diegene jouw niet waard is. Mogelijkheid 2) Diegene vind jou des te mooier, want diegene ziet jou! Jij, die mooie jongen/meisje, man/vrouw... Diegene durft te kijken en de kans om jou te leren kennen aan te menen. Jij maakt nieuwe vrienden, mensen waarbij jij jezelf kunt zijn.
Dit is maar een klein voorbeeld, met alles mensen. Neem een keuze, neem een risico.

Ingrid